Θλίψη

Στεναχωριέμαι για το κομμάτι της Πάρνηθας που κάηκε. Μα πιο πολύ στεναχωριέμαι γιατί  είχα πάρα πολύ καιρό να πάω. Σχεδόν δεν θυμάμαι πως ήταν. Ότι δεν ξέρουμε (ή δεν θυμόμαστε) είναι σαν να μην υπάρχει άρα για μένα δεν υπήρχε ποτέ. Ωστόσο κάποτε θα πήγαινα να την ανακαλύψω. Όχι τώρα πια. Φαντάζομαι ότι θα γίνει ότι και στην Πεντέλη. Θα χτιστεί όλο εκείνο το κομμάτι.

Το μωρό μου όταν θα μεγαλώσει θα μπορεί να πάει μια εκδρομή  να δει λίγο πράσινο εντός των τειχών ή θα πρέπει να αλλάξει νομό; Όσο περνάνε τα χρόνια φτωχαίνουμε σε υπερβολικό βαθμό. Οι συνθήκες διαβίωσης στην πραγματικότητα δεν βελτιώνονται αλλά χειροτερεύουν. Δεν εξαγοράζονται όλα με τα λεφτά!!

Οι πάγοι που λειώνουν …

Από χτες το βράδυ (που είδα το Κουτί της Πανδώρας) όλο βλέπω μπροστά μου τους πάγους που λειώνουν. Η γη καταστρέφεται, η θερμοκρασία ανεβαίνει και εμείς πρέπει να μεταλλαχτούμε για να αντέξουμε στις υψηλές θερμοκρασίες. Αναρωτιέμαι πώς θα μεγαλώσω ένα παιδί όταν δεν μπορώ να του παρέχω τα αυτονόητα. Καθαρό νερό και τροφή που δεν θα το βλάψει, λίγο πράσινο, οξυγόνο, μια παραλία. Έχετε σκεφτεί πόσα περισσότερα είχαμε εμείς. Αντιθέτως τα παιδιά μας είναι αποκομμένα από τη φύση που καταστρέψαμε εμείς για να τους παρέχουμε ότι οι ίδιοι δεν είχαμε περισσότερη ύλη.

Τα παιδιά μας θα αναγκαστούν να γίνουν πρόσφυγες για να αποφύγουν την ξηρασία. Ντρέπομαι που δεν ήξερα ότι η ανατολική Λέσβο έχει ήδη ερημωθεί. Η ανατολική Ελλάδα και τα νησιά του Αιγαίου κινδυνεύουν.

Επιτέλους πρέπει να κάνουμε κάτι.