Μια άλλη ζει τη ζωή μου εδώ και χρόνια. Γελάει κλαίει ουρλιάζει καμιά φορά. Κάθε τόσο έρχεται και μου ψιθυρίζει “εσύ περίμενε εσύ θα ζήσεις μετά”. Και έτσι περνάει ο καιρός και τα χρόνια, εκείνη μου κλέβει τη ζωή και εγώ ζω ερήμην μου. Σε κάποιες αναλαμπές νιώθω ότι της πήρα τον αέρα (και ότι άλλο μου κλέβει) και νομίζω ότι της επιβάλλομαι. Σύντομα καταλαβαίνω ότι γελιέμαι, είναι πάλι στη γωνία και μου κλείνει πονηρά το μάτι για να μου υπενθυμίσει ότι δεν θα της ξεφύγω τόσο εύκολα.
Όχι δεν έχω μανία καταδιώξεως απλά καμιά φορά νιώθω πως δε ζω με το πάθος που θα ήθελα διάφορα που συμβαίνουν στη ζωή μου. Νιώθω πως δεν είμαι άξια για να γελάσω με τη χαρά (ίσως επειδή δε την αξίζω), δεν είμαι όμως και άξια να κλάψω με το πένθος. Τα βλέπω όλα από απόσταση είμαι έξω από τις καταστάσεις δεν τις ζω άρα εξωτερικά τουλάχιστον μένω απαθής. Είναι για να νιώθω πιο ασφαλής, είναι από ανικανότητα δεν ξέρω; Μεγάλο μπλέξιμο.
Και γιατί να μην αξίζω τη χαρά; Γιατί μάλλον έτσι νιώθουν όσοι έχουν ταλαιπωρηθεί πολύ στη ζωή τους. Και τώρα που περνάω μια χαρά και όλα επιτέλους πάνε καλά έρχονται κάθε βράδυ οι ίδιες σκέψεις και μου χτυπούν τα παραθυρόφυλλα. Είναι γνωστό ότι οι πληγές πονάνε όταν κλείνουν αν μπορεί να πει κανείς ότι πληγές σαν τις δικές μου κλείνουν ποτέ.
Εγώ όμως είχα αποφασίσει να ξεπαστρέψω το παρελθόν και όλη εκείνη την εποχή της λύπης. Σύντομα κατάλαβα ότι χωρίς παρελθόν χάνω τη ζωή μου. Έτσι αποφάσισα να το κρατήσω αλλά να βρω τρόπο να μη βασανίζομαι από αυτό. Ακόμα προσπαθώ…
