Επέτειος

Σαν σήμερα πριν από τρία χρόνια στις 7 το απόγευμα παντρεύτηκα. Δεν ήσουν μαζί μου αλλά στην πραγματικότητα από τότε που πέθανες σε κουβαλώ πάντα μαζί μου και έτσι κι εκείνη τη μέρα ήσουν ακριβώς δίπλα μου. Κι εμείς που ζούμε με τις ελλείψεις μας έχουμε τουλάχιστον ένα καλό. Να έχουμε στη ψυχή και στο μυαλό μας τους αγαπημένους μας απόντες. Ο φωτογράφος ήταν δασκαλεμένος να μην αναζητήσει την μαμά της νύφης για φωτογραφίες … Ευτυχώς …

Το μόνο φως σε όλη τη σκοτεινή μου πορεία πριν και μετά την εποχή της απουσίας ήταν είναι και ελπίζω να είναι ο αγαπημένος μου άνθρωπος. Αυτός που παντρεύτηκα πριν 3 χρόνια αυτός που είμαστε αχώριστοι για 8 χρόνια. Ο μόνος που ερωτεύτηκα και αγάπησα με τόσο πάθος. Αν και όταν ζεις με κάποιον πρέπει από ένα σημείο να αντιμετωπίσεις τη ρουτίνα και την καθημερινότητα. Πάντα του έλεγα ότι δεν μπορώ να τον χαραμίσω παντρεύοντας τον. Τελικά όμως άλλαξα γνώμη. Ήθελα να γράψουμε μαζί ιστορία κάνοντας ένα παιδί. Πριν 10 μήνες το αποκτήσαμε. Τη μια στιγμή έκανα ευχή στη Φοντάνα ντι Τρέβι ότι θέλουμε ένα παιδί και σε ένα μήνα ήξερα πως είμαι έγκυος. Σαν κάποιος εκεί ψηλά να θέλει να με ανταμείψει για όλες τις δυσκολίες που έχω περάσει. Νιώθω πολύ ευτιχισμένη. Τρέμω ότι αύριο θα ξυπνήσω και δεν θα έχω τίποτα. Δεν θέλω με τίποτα να βγω από αυτό το όνειρο.

Αυτοί που πιστεύουν ότι το σημαντικότερο στη ζωή είναι η υγεία ή το χρήμα κάνουν λάθος. Έζησα πάντα χωρίς χρήματα και με κλονισμένη υγεία αγαπημένων προσώπων. Αυτό που μας ένωνε πάντα είναι η αγάπη. Αυτή είναι που γαληνεύει τη ψυχή μου.

Ανθρωποδιώκτης

Το ήξερα από καιρό. Υπάρχει πρόβλημα στο χαρακτήρα και την συμπεριφορά μου. Υποτίθεται ότι το δουλεύω αλλά μάλλον μόνο μέσα στο μυαλό μου. Αποτέλεσμα μηδέν…

Κι επειδή η ψυχανάλυση κοστίζει και δεν μπορώ να απευθυνθώ σε κάποιο ειδικό ούτε μπορώ να απευθυνθώ στους δικούς μου γιατί απλά δεν έχω δικούς μου αποφάσισα να το αναλύσω εδώ και όποιος άμοιρος βρεθεί στο δρόμο μου ας μπεί σε άλλο blog. Έτσι κι αλλιώς ποτέ κανείς δεν μου άφησε κανένα σχόλιο.

Νιώθω φόβο για τους ανθρώπους. Όσοι θέλω εναγονίως να με συμπαθήσουν φέρομαι ακριβώς με τον αντίθετο τρόπο ώστε να με αντιπαθήσουν. Είμαι συνέχεια σε επίθεση, σε άμυνα τελοσπάντων σε πόλεμο.

Θλίψη

Στεναχωριέμαι για το κομμάτι της Πάρνηθας που κάηκε. Μα πιο πολύ στεναχωριέμαι γιατί  είχα πάρα πολύ καιρό να πάω. Σχεδόν δεν θυμάμαι πως ήταν. Ότι δεν ξέρουμε (ή δεν θυμόμαστε) είναι σαν να μην υπάρχει άρα για μένα δεν υπήρχε ποτέ. Ωστόσο κάποτε θα πήγαινα να την ανακαλύψω. Όχι τώρα πια. Φαντάζομαι ότι θα γίνει ότι και στην Πεντέλη. Θα χτιστεί όλο εκείνο το κομμάτι.

Το μωρό μου όταν θα μεγαλώσει θα μπορεί να πάει μια εκδρομή  να δει λίγο πράσινο εντός των τειχών ή θα πρέπει να αλλάξει νομό; Όσο περνάνε τα χρόνια φτωχαίνουμε σε υπερβολικό βαθμό. Οι συνθήκες διαβίωσης στην πραγματικότητα δεν βελτιώνονται αλλά χειροτερεύουν. Δεν εξαγοράζονται όλα με τα λεφτά!!