Πέρασαν 3 μήνες παραλογισμού και αγωνίας. Παρακαλούσα να μην είχα μετάλλαξη στα γονίδια μου. Αν είχα πάρει το υγιές χρωμόσωμα της μαμάς μου θα ήμουν καλά. Αν όμως είχα το μεταλλαγμένο και ήμουν ετεροζυγώτης τότε ήδη θα είχα εκδηλώσει το σύνδρομο αφού εκδηλώνεται σχεδόν εκ γενετής. Τουλάχιστον ήμουν τυχερή. Δεν είχα παιδιά και είχα αποφασίσει ότι δεν θα κάνω αν τελικά είχα την μετάλλαξη.
Ήρθαν κάτι βράδια που δεν πέρναγαν με τίποτα. Είχα ένα νόμισμα και το έριχνα συνέχεια μετρώντας τις πιθανότητες. Το 50% είναι τεράστιο ποσοστό. Επίσης δεν υπήρχε περίπτωση να την γλυτώναμε όλοι. Το ενδιαφέρον και η σημασία των αποτελεσμάτων ήταν τεράστιο. Θα γινόταν ανακοίνωση στον ιατρικό κόσμο. Η μαμά μου ήταν το πρώτο επιβεβαιώμενο κρούσμα στην Ελλάδα και η συγκεκριμένη μετάλλαξη δεν ήταν σίγουρο αν είχε ξαναβρεθεί γενικά. Και εμείς θα είμασταν ζωντανά δείγματα … Επισκεφτείτε το www.vhl.org. Δυστυχώς έξω είναι αρκετά τα κρούσματα. (Η μαμά μου είχε πρόβλημα στο πάγκρεας στον εγκέφαλο και τέλος στο νεφρό ενώ είχε κάποιο πρόβλημα στα μάτια από πολύ μικρή). Σκεφτόμουν ότι ένα υγιές άτομο (που δεν άνηκε στην οικογένεια μου) είχε μεγαλύτερες πιθανότητες να το χτυπήσει κεραυνός παρά να έχει κληρονομήσει αυτή τη μετάλλαξη. Αντιθέτως εγώ και όλοι οι δικοί μου είμασταν έρμαια της τύχης μας.
Έτσι κι έγινε …
