Σήμερα

Σήμερα δεν θέλω να κοιτάξω πίσω. Θέλω να ζήσω το τώρα. Αρκετή μαυρίλα έχει ο ουρανός, δεν χρειάζομαι άλλη. Από το παράθυρο μου βλέπω τη θάλασσα με ένα κομμάτι από λιμάνι και χαίρομαι που η δουλειά μου δεν με έχει ριζώσει σε ένα γραφείο. Δεν γερνάω πίσω από το ίδιο παράθυρο βλέποντας τους ίδιους ανθρώπους κάθε μέρα. Γερνάω πάντως έτσι κι αλλιώς!

Το παρήγορο είναι ότι όσο κι αν μεγαλώνω μένω πάντα η ίδια. Κάνοντας τα ίδια λάθη έχοντας τους ίδιους φόβους. Πάντα νόμιζα ότι οι φόβοι μου με τα χρόνια θα ξεθώριαζαν δεν θα ήταν οι ίδιοι ή θα είχαν άλλη ένταση. Τώρα βλέπω όχι μόνο ότι είναι οι ίδιοι αλλά ότι πολλαπλασιάζονται με γρήγορους ρυθμούς. Ας είναι δεν πειράζει.

Και για να ξορκίσω τους φόβους μου και ότι άλλο με βαραίνει πρέπει να το βγάλω στο φως. Να φύγει από πάνω μου, όσο μπορεί βέβαια. Αυτό ξεκίνησα να κάνω εδώ. Αλλά όσο ανασύρεις το παρελθόν τόσο ξεπετάγονται σαν διαβολάκια από μέσα του όλα όσα θέλεις να ξεχάσεις.

Ο ουρανός είναι άσπρος και κάποια καραβάκια ξεπροβάλλουν δειλά.

Στο χειρουργείο

Ιούλιος 2006

Έχετε ευχηθεί ποτέ να ήσασταν αόρατοι και αν ναι σε ποιο μέρος;
Στις 7 το πρωί την πήραν στο χειρουργείο. Θα ήθελα να ήμουν αόρατη να χωρέσω από την πόρτα που ανοιγόκλεισε όταν την πήραν αλλά δεν ήμουν. Αντίθετα παρέμεινα εκεί για τις επόμενες 11 ώρες. Στην αρχή ήμασταν μόνοι μετά πολύς κόσμος ήρθε κι έφυγε για να ξαναμείνουμε και πάλι μόνοι. Σκεφτόμουν τρυπάνια να ανοίγουν ένα μικρό και ταλαιπωρημένο κεφαλάκι τους γιατρούς που θα διέκοπταν για φαγητό πόσο υπεράνθρωποι μπορούμε να είμαστε και εμείς και αυτοί. Έχουν περάσει 11 χρόνια από τότε αλλά ποτέ δεν έπαψα να θυμάμαι την απογοήτευση που ένιωθα κάθε φορά που άνοιγε η πόρτα. Μέχρι που ξανάκλεινε και μάταια δεν μπορούσα να περάσω από την χαραμάδα. Στις 6 περίπου είδαμε τον τραυματιοφορέα που είχε μεταφέρει την μαμά μου το πρωί. Έσερνε ένα φορείο με κάποιο άτομο. Ήταν η μαμά μου αλλά δεν την είχα αναγνωρίσει. Όλα τα σφυριά του κόσμου είχαν αποτυπωθεί πάνω της. Και σε εμένα επίσης.

Δύσκολοι καιροί

Ιούλιος 2006

Φεύγω εσπευσμένα από Ηράκλειο για Αθήνα. Σε λίγο έδινα τα τελευταία μαθήματα, δεν πειράζει. Η μαμά μου έπρεπε να εγχειριστεί εσπευσμένα. Ότι δεν είχαν βρει τόσοι γιατροί (αλλά κυρίως ο ψυχίατρος που την παρακολουθούσε) το βρήκε μια παθολόγος στο ΙΚΑ και την έστειλε κατευθείαν στο Νοσοκομείο.
Διέγνωσαν όγκους στον εγκέφαλο και εγχείριση επειγόντως. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. (Το 1982 είχε κάνει εγχείριση και είχε αφαιρέσει μέρος από πάγκρεας, σπλήνα, μέρος από το συκώτι και χολή. Σε εμάς ο μπαμπάς μου είχε πει πέτρες από την χολή για να μην μας τρομάξει. Τώρα μάθαινα την αλήθεια. Τότε την είχαν ξεγραμμένη. Κι όμως συνήρθε αρκετά γρήγορα).
Μπήκε σε λίστα αν και έπρεπε να εγχειριστεί γρήγορα. Για την πρώτη αξονική που είχε κάνει μετά τη διάγνωση μας είχαν στείλει έξω σε κάποιο κέντρο. Είχε χαλάσει ο αξονικός τομογράφος. Από τότε όσες φορές κι αν είχαμε ξαναπάει αργότερα είδαμε το ίδιο σκηνικό. Όλοι έπρεπε να περάσουν από το συγκεκριμένο κέντρο γιατί δεν δούλευε ο αξονικός. Όταν είπα ότι εμείς είχαμε κάνει εκείνη τη στιγμή την εξέταση (ως εξωτερικός ασθενής ) οι άνθρωποι δεν πίστευαν στα αυτιά τους. Εκείνη τη μέρα είχε απεργία το ΕΚΑΒ. Την πήρα με τη ρόμπα του Νοσοκομείου και πήγαμε με ταξί. Στον γυρισμό δεν ήμασταν τόσο τυχεροί. Οι κλώσες του κέντρου ούτε ταξί δεν μπορούσαν να καλέσουν. Επιστρέψαμε με τα χίλια ζόρια.
Αφού η κατάσταση ήταν τόσο επείγουσα γιατί δεν την εγχείριζαν; Το πιο πιθανό ήταν ότι ήθελαν ανταλλάγματα. Αργότερα έμαθα ότι τους είχαμε φοβερίσει ότι αν δεν προχωρήσουν θα τους καταγγείλαμε. Η εγχείριση έγινε. Ο όγκος στην παρεγκεφαλίδα αφαιρέθηκε οι πιο μέσα δε πειράχτηκαν αλλά ίσως να μη δημιουργούσαν ποτέ πρόβλημα.
Για πρώτη φορά μπορούσα να αναπνεύσω. Η βιοψία έδειξε καλοήθεια όπως και τότε.
Η επόμενη εποχή όμως πέρασε δύσκολα. Η μαμά μου έπρεπε να ξαναμάθει να ζει σαν κανονικός άνθρωπος. Τα 6 προηγούμενα χρόνια της είχε διαγνώσει κατάθλιψη ένας ψυχίατρος χωρίς ποτέ να τη στείλει για αξονική. Είχε αστάθεια, έχανε βάρος είχε κάτι περίεργα τικ και η κατάσταση δεν βελτιωνόταν. Τώρα τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη κατάθλιψη δεν έχω καταλάβει ούτε συγχώρεσα ποτέ. Όταν έπεσε κάτω τότε η παθολόγος μας είπε για αξονική.
Γυρίσαμε σπίτι μετά από ένα μήνα. Το ζάχαρο ήταν απορυθμισμένο (είχε αποκτήσει ζάχαρο λίγο πριν το 1982 όπως ήταν αναμενόμενο) αλλά σιγά σιγά ρυθμίστηκε. Άλλαξαν όλα. Την ξαναβρήκα μετά από τόσα χρόνια. Τα φάρμακα της είχαν αλλοιώσει τον χαρακτήρα. Έπρεπε να μάθει να ζει και να κινείται. Είχε αδυναμία και αστάθεια αλλά βελτιωνόταν σταθερά. Της είχαμε πάρει μια περούκα αλλά δεν τη φόρεσε ποτέ. Ήταν πάντα πολύ δυνατή. (Αθάνατα ελληνικά νοσοκομεία που ξυρίζετε το κεφάλι των ασθενών το βράδυ πριν την εγχείριση ενώ θα μπορούσατε να το κάνετε λίγο πριν το χειρουργείο! Γιατί οι άνθρωποι να χάνουν όλο τους το ηθικό;)


Ψέματα συνέχεια

Είμαι στη Πέμπτη δημοτικού. Η γάτα που έχουμε στο σπίτι γεννάει 3 μωρά. Το ένα δεν μας φαίνεται πολύ καλά και αποφασίζουμε να το κρατήσουμε (μαζί με τη μαμά του). Τα υπόλοιπα χαρίζονται. Μερικούς μήνες αργότερα η γάτα μας η Ριρί έτσι την έλεγαν εξαφανίζεται. Δεν το θεωρήσαμε παράξενο γιατί ήταν πολύ άγρια. Μας έφερνε ποντίκια στο σπίτι για την ακρίβεια στο χαλάκι. Το στόμα της μερικές φορές είχε αίματα και πολύχρωμα φτερά (υποψιάζομαι για θύματα παπαγαλάκια). Πολλά κλουβιά στην γειτονιά έμειναν άδεια.Τα έβαζε με όλους τους σκύλους της γειτονιάς και οι πιο ήμεροι δεν ξέφευγαν από τα νύχια της. Μια φορά μας έσωσε από τα δόντια ενός λυκόσκυλου που είχε μπει μέσα στο σπίτι. Μια άλλη φορά όμως κόντεψε να μου βγάλει το μάτι. Ακόμα έχω το σημάδι κάτω από το φρύδι.
Δεν μπορώ να πω ότι είχα δεθεί πολύ μαζί της αφού δεν με άφηνε να την χαϊδεύω και όταν το έκανα ήμουν μονίμως με γρατσουνιές στα χέρια. Μόνο όταν ήθελε αυτή χάδια ερχόταν στα πόδια μου αλλά σε ένα δευτερόλεπτο είχε αλλάξει διάθεση και μου έχωνε δαγκωνιές.
Τελοσπάντων είχε μια ανεξαρτησία που ενώ τώρα θα τη θαύμαζα τότε με έκανε να πεισμώνω.
Με το μωρό της όμως τον Jerry δέθηκα πολύ. Έζησε μαζί μας για πεντέμισι  χρόνια και όταν χάθηκε κι αυτός χάθηκε η γη κάτω από τα πόδια μου. Τότε ένιωσα την απώλεια για πρώτη φορά. Η μαμά μου έλεγε “μη κλαις όταν θα πεθάνω να κλαις”.Όμως δεν ήταν εκεί για να δει ότι δεν έκλαιγα όταν το 2002 την έχασα για πάντα. Όσο και να κοίταγα την πόρτα δεν γύριζε πίσω. Και δεν έκλαιγα (φανερά) γιατί έκλαιγε η ψυχή μου.Μετά από λίγο καιρό ο μπαμπάς μου μού διηγήθηκε πόσο εντύπωση του έκανε εκείνο το άσπρο αγρίμι να κλαίει στη μέση του δρόμου για να το πάρουν πίσω από εκεί που το είχαν αφήσει.Η μαμά μου πάντως δεν είχε λυγίσει…

Ψέματα

Όταν ήμουν μικρή όταν είχα ρωτήσει πώς γεννιούνται τα παιδιά είχα πάρει την εξής απάντηση από την μαμά μου. “Παρακαλέσαμε την παναγία με τον μπαμπά σου και έτσι έγινες”. Δεν μου φάνηκε πολύ εφικτό η παναγία να ήταν αποδέκτης των προσευχών όλων των μαμάδων και των μπαμπάδων και να ήθελε δεν θα προλάβαινε. Έτσι επειδή θεώρησα την απάντηση ψέμα δεν ξαναρώρησα. Το κενό στην ιστορία όπως το σκέφτομαι τώρα ήταν ότι ήξερα από πού έβγαινε δεν ήξερα μόνο το πώς.
Τα χρόνια πέρασαν με τον καιρό έβγαλα τα συμπεράσματα μόνη μου. Μη φανταστείτε ότι πήρε πολύ καιρό αλλά δεν υπήρχε λόγος για την παράταση σε αυτή την απορία μου. Τώρα υπάρχουν ένα σωρό βιβλία για παιδιά και εξηγούν τα πάντα.  Φαντάζομαι ότι και οι γονείς σήμερα δεν έχουν τόσο μεγάλο πρόβλημα να εξηγήσουν. Πάλι καλά που δεν μου είπε ότι τα παιδιά τα φέρνει ο πελαργός!!!

Ακόμα προσπαθώ!

Μια άλλη ζει τη ζωή μου εδώ και χρόνια. Γελάει κλαίει ουρλιάζει καμιά φορά. Κάθε τόσο έρχεται και μου ψιθυρίζει “εσύ περίμενε εσύ θα ζήσεις μετά”. Και έτσι περνάει ο καιρός και τα χρόνια, εκείνη μου κλέβει τη ζωή και εγώ ζω ερήμην μου. Σε κάποιες αναλαμπές νιώθω ότι της πήρα τον αέρα (και ότι άλλο μου κλέβει) και νομίζω ότι της επιβάλλομαι. Σύντομα καταλαβαίνω ότι γελιέμαι, είναι πάλι στη γωνία και μου κλείνει πονηρά το μάτι για να μου υπενθυμίσει ότι δεν θα της ξεφύγω τόσο εύκολα. 

Όχι δεν έχω μανία καταδιώξεως απλά καμιά φορά νιώθω πως δε ζω με το πάθος που θα ήθελα διάφορα που συμβαίνουν στη ζωή μου. Νιώθω πως δεν είμαι άξια για να γελάσω με τη χαρά (ίσως επειδή δε την αξίζω), δεν είμαι όμως και άξια να κλάψω με το πένθος. Τα βλέπω όλα από απόσταση είμαι έξω από τις καταστάσεις δεν τις ζω άρα εξωτερικά τουλάχιστον μένω απαθής. Είναι για να νιώθω πιο ασφαλής, είναι από ανικανότητα δεν ξέρω; Μεγάλο μπλέξιμο. 

Και γιατί να μην αξίζω τη χαρά; Γιατί μάλλον έτσι νιώθουν όσοι έχουν ταλαιπωρηθεί πολύ στη ζωή τους. Και τώρα που περνάω μια χαρά και όλα επιτέλους πάνε καλά έρχονται κάθε βράδυ οι ίδιες σκέψεις και μου χτυπούν τα παραθυρόφυλλα. Είναι γνωστό ότι οι πληγές πονάνε όταν κλείνουν αν μπορεί να πει κανείς ότι πληγές σαν τις δικές μου κλείνουν ποτέ. 

Εγώ όμως είχα αποφασίσει να ξεπαστρέψω το παρελθόν και όλη εκείνη την εποχή της λύπης. Σύντομα κατάλαβα ότι χωρίς παρελθόν χάνω τη ζωή μου. Έτσι αποφάσισα να το κρατήσω αλλά να βρω τρόπο να μη βασανίζομαι από αυτό. Ακόμα προσπαθώ…

Καλημέρα!

Περιμένω, περιμένω κάποια στιγμή θα βγεί ο ήλιος.